مضراب‌زدن درست در گیتار؛ صدای روشن بدون گرفتگی دست

مضراب باید مهار شود، نه خفه

اگر مضراب را شل بگیرید، میان انگشت‌ها می‌چرخد؛ اگر بیش از اندازه فشار دهید، مچ و ساعد می‌گیرند و صدا خشن می‌شود. نقطهٔ درست جایی میان این دو است: مضراب در برخورد جابه‌جا نمی‌شود، اما انگشت‌ها و مچ هنوز آزادی حرکت دارند.

روش گرفتن

بند نخست انگشت اشاره را کمی خم کنید، مضراب را روی کنار آن بگذارید و شست را از بالا روی مضراب بنشانید. شست و اشاره تقریباً روبه‌روی هم باشند. تنها سه تا پنج میلی‌متر از نوک مضراب بیرون بماند. بیرون ماندن زیاد، آن را میان سیم‌ها گیر می‌اندازد و بیرون ماندن بسیار کم باعث برخورد انگشت با سیم می‌شود.

زاویهٔ برخورد

سطح مضراب را کاملاً تخت به سیم نکوبید. آن را اندکی بچرخانید تا لبه‌اش از روی سیم بلغزد. زاویه باید کم باشد؛ چرخش زیاد صدا را نازک و ساییده می‌کند. برای یافتن زاویهٔ مناسب، روی یک سیم ضربهٔ رفت بزنید و هر بار چرخش را اندکی تغییر دهید تا صدایی روشن و بی‌گیر پیدا شود.

حرکت رفت‌وبرگشت روی یک سیم

1. مضراب را روی سیم سوم بگذارید.
2. یک ضربهٔ رو به پایین و سپس یک ضربهٔ رو به بالا بزنید.
3. نوک مضراب پس از هر برخورد فقط کمی از سیم دور شود.
4. با صدای بلند «یک و دو و سه و چهار و» بشمارید.
5. دو دقیقه در سرعتی بزنید که صداهای رفت و برگشت هم‌اندازه باشند.

عبور از سیم‌ها

چهار ضربه روی سیم ششم بزنید، سپس به پنجم بروید و تا سیم اول ادامه دهید؛ مسیر را برعکس بازگردید. نگاه را روی دست قفل نکنید. ابتدا آهسته بنوازید تا دست فاصلهٔ سیم‌ها را به خاطر بسپارد. اگر هنگام بالا آمدن به سیم زیرین می‌خورید، دامنهٔ حرکت بیش از اندازه بزرگ است.

مضراب در ریتم

برای ضربه‌های ریتم، حرکت اندکی بزرگ‌تر می‌شود اما همچنان از مچ آزاد می‌آید. لازم نیست در هر ضربه هر شش سیم را بزنید. ضربهٔ رو به پایین می‌تواند سیم‌های بیشتری و ضربهٔ رو به بالا دو یا سه سیم زیر را دربر بگیرد. این تفاوت، صدای ریتم را طبیعی‌تر می‌کند.

اگر مضراب می‌افتد یا می‌چرخد

نخست دست را خشک نکنید. عرق انگشت‌ها را پاک کنید و اندازه یا زبری مضراب دیگری را بیازمایید. هر چند میزان، بدون توقف موسیقی، با حرکت کوچک شست آن را سر جای خود برگردانید. روزانه پنج دقیقه تمرین رفت‌وبرگشت آرام، بسیار سودمندتر از نواختن تند با دستی گرفته است.