کویین برای گیتاریستها؛ معماری صدای برایان می و آهنگهای بزرگ
کویین چگونه راک، اپرا و پاپ را کنار هم گذاشت؟ نقش هارمونیهای چندلایه و گیتار ارکسترال برایان می را قدمبهقدم بشنوید.
چهار شخصیت، یک صدای غیرقابل اشتباه
کویین در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ با فردی مرکوری، برایان می، راجر تیلور و جان دیکن به ترکیبی کمنظیر رسید. آواز نمایشی مرکوری، درام قدرتمند تیلور، خطهای باس آهنگین دیکن و گیتار چندلایهٔ می به گروه اجازه دادند از هاردراک به اپرا، فانک و پاپ بروند، بیآنکه هویتشان گم شود.
گیتاری که مثل یک گروه سازهای زهی رفتار میکند
برایان می اغلب یک ملودی را در چند خط هارمونیک ضبط میکرد. نتیجه شبیه کُر یا ارکستری کوچک است، نه یک سولوی تنها. برای فهم این روش، یک ملودی سهنتی ضبط کنید و بار دوم همان ریتم را از فاصلهای دیگر پاسخ دهید. مهمتر از پیچیدگی، تمیزی ریتم و استقلال هر خط است.
چرا صدای او نرم و در عین حال نافذ است؟
گیتار دستساز Red Special، آمپهای Vox و استفاده از تقویتکنندهٔ تریبل بخشی از پاسخاند؛ اما حملهٔ دست راست، ویبره و کنترل حجم صدا نیز همانقدر مهماند. می میتواند از صدای تقریباً آوازی به ریفی سنگین برسد. تجهیزات مسیر را هموار میکنند، ولی جملهبندی هویت را میسازد.
مسیر شنیدن
- We Will Rock You: اقتصاد در تنظیم و ورود حسابشدهٔ سولو.
- Killer Queen: هارمونی گیتار و جزئیات کوتاه میان آواز.
- Bohemian Rhapsody: تغییر بخشها و نقش گیتار در پیوند دادن آنها.
- Another One Bites the Dust: جایی که گیتار به خط باس و شیار خدمت میکند.
- Brighton Rock: بازی ریتمیک با دیلی و ساخت لایهها.
قطعهٔ مناسب برای شروع
ریف Another One Bites the Dust از نظر تعداد نت ساده است و تمرین خوبی برای زمانبندی و سکوت محسوب میشود. سپس سولو کوتاه We Will Rock You را عبارتبهعبارت یاد بگیرید. تلاش نکنید فوراً صدای ضبط اصلی را کپی کنید؛ ابتدا ریتم، ارتفاع بند و پایان نتها را درست کنید.
درس کویین برای تنظیم
بزرگ بودن صدا الزاماً به معنی شلوغی همیشگی نیست. کویین لحظهٔ سکوت، همراهی کمحجم و انفجار نهایی را کنار هم میچیند. هنگام تنظیم یک آهنگ، برای هر بخش بنویسید گیتار «ریتم»، «پاسخ آواز»، «بافت» یا «سولو» است. اگر همزمان همهٔ نقشها را میخواهد، احتمالاً باید چیزی حذف شود.